Terug naar: ‘Mooiste sportmoment ooit’

| 17 Dagen geleden.

“Dit is zonder twijfel het allermooiste sportmoment ooit. In ieder geval het mooiste sportmoment waar ik zelf bij ben geweest. De ontlading na dat laatste punt was gigantisch, niet te beschrijven.” Het zijn de stellige woorden van Zwollenaar Edward Scholten. Samen met zijn zoon Damian gaat hij terug naar zaterdag 30 maart 2013.

Memorabel, grandioos, sensationeel, formidabel en ga zo maar door. Superlatieven voor die ene wedstrijd komen tekort. Het is immers veel en veel meer dan een wedstrijd. Het is de ultieme finale, een heus volleybalsprookje. Zodra de twee fanatieke volleybalfans Edward en Damian Scholten over de historische finale tussen Landstede Volleybal en Abiant Lycurgus beginnen te praten, houden zij niet meer op. “Ik kijk de wedstrijd regelmatig in zijn geheel terug”, vertelt Edward. “Als ik de beelden zie, dan vind ik het wéér spannend en krijg ik opnieuw kippenvel”, vult Damian aan.

De finalestrijd om het landskampioenschap mondt in 2013 uit in een bloedstollende serie (best-of-five). Landstede Volleybal profiteert van het thuisvoordeel en wint in Zwolle het eerste duel. Finale nummer twee is vervolgens een prooi voor de Groningers, die ook in finalewedstrijd drie in een uitverkocht Landstede Sportcentrum zegevieren. “Wij verloren op zaterdag de thuiswedstrijd en een dag later stond in Groningen wedstrijd vier op het programma. Dat weet ik nog goed”, zegt Damian Scholten, destijds keeper in het eerste elftal van voetbalclub USV. “Mijn trainer zei toen tegen mij: Als jij niet komt keepen, dan hoef je niet terug te komen. Dus ik ben dat weekend gestopt bij USV.”

© Annet van Raalten

Damian kiest ervoor af te reizen naar Groningen, waar hij Landstede Volleybal op wonderbaarlijke wijze de laatste strohalm ziet grijpen. “Bij Lycurgus stond alles klaar voor het kampioensfeest. Wij waren daar met zo’n tweehonderd Zwolse fans, maar werden ergens bovenin in een klein vakje met honderd stoeltjes weggestopt”, aldus Edward Scholten, die met behulp van trommels en een megafoon de Zwolse ploeg naar een 2-3 overwinning weet te stuwen. Het brengt de stand in de serie op 2-2.

Hartklachten
Op het vijfde en tevens beslissende finaleduel in Zwolle moeten vader en zoon Scholten liefst een week wachten. Na de zege in Groningen neemt de spanning met de dag toe en die spanning wordt Edward te machtig. “Op die dinsdag was ik in de supermarkt en toen viel ik gewoon flauw. Door de spanning en de stress kreeg ik hartklachten en moest ik zelfs naar het ziekenhuis”, weet de man in kwestie. “Dat hij naar het ziekenhuis moest was natuurlijk schrikken, maar aan de andere kant moest ik er ook wel om lachen”, reageert Damian.

Gelukkig voor ‘diehard’-supporter Edward Scholten verdwijnen de klachten tijdig en is hij er op zaterdag 30 maart 2013 ‘gewoon’ bij. In de ochtend van die allesbeslissende finaledag krijgt Edward echter geen hap door zijn keel. “Dat kwam door de spanning. De wedstrijd begon pas om half acht, maar volgens mij gingen wij al om half tien in de ochtend naar de hal om alles klaar te zetten.” Op weg naar het Landstede Sportcentrum fietsen de heren eerst even langs de supermarkt. “Daar hebben wij wat blikjes cola-berenburg gekocht”, lacht Damian, die zelf op spannende momenten niets anders doet dan fluiten.

© Hans Smit - Zwolleinbeeld.nl
© Hans Smit - Zwolleinbeeld.nl
© Hans Smit - Zwolleinbeeld.nl

Entourage
Rond 17.30 uur arriveren vader en zoon Scholten voor de twee keer die dag bij het Landstede Sportcentrum. “Wij waren even naar huis geweest, maar toen wij terugkwamen stond het zwart van de mensen. Bij de entree stond ook iemand van de brandweer met een tellertje. Op een gegeven moment mochten zelfs mensen met een kaartje niet meer naar binnen. Tijdens de wedstrijd waren er zeker meer dan 2.000 mensen binnen. Zoveel zijn er nooit vaker binnen geweest”, stelt Edward, die zich - net als Damian - de entourage goed kan heugen. “Wij zongen ‘Ga staan als je voor Zwolle bent’ en werkelijk iedereen ging staal. En vlak voor de wedstrijd bezorgde het lied ‘You’ll never walk alone’ mij kippenvel over mijn hele lijf.”

De wedstrijd begint en snel wordt duidelijk dat Lycurgus er - logischerwijs - alles aan doet om het Zwolse feestje te verstieren. Via twee keer 22-25 komt de ploeg van coach Ronald Zoodsma op 0-2 en is daarmee hard op weg naar het kampioenschap. “Ik kon wel janken”, zegt Damian, die de wedstrijd daarna langzaam ziet kantelen. Aan het einde van set drie maakt Tijmen Laane het verschil (25-21), waarna een ongekend spannende vierde set volgt. Daarin zet Taylor Wilson Lycurgus op matchpoint (23-24), maar die weet Jelle Hilarius vakkundig weg te werken. Diezelfde Hilarius zet Landstede Volleybal eveneens op setpoint (25-24) en dan…

© Hans Smit - Zwolleinbeeld.nl
© Hans Smit - Zwolleinbeeld.nl
© Hans Smit - Zwolleinbeeld.nl

Touché
“Toen sloeg Wilson de bal uit. Weliswaar via Mark van Lenthe, maar die touché had de arbitrage niet gezien”, vertelt Edward met een grote grijns op zijn gezicht. “De Groningers protesteerden echt fel en Zoodsma gooide alles op de grond.” Op dat moment krijgen Edward en Damian voor het eerst het gevoel dat het zomaar eens kan gaan lukken. “Zij hadden een 0-2 voorsprong en een matchpoint verspeeld, terwijl bij ons in die fase alles meezat”, analyseert Damian, die de dan pas 18-jarige Stijn Held in set vijf geweldig ziet serveren. “Hij serveerde ons met vijf fantastische services gewoon naar de titel.”

Landstede Volleybal verspeelt in die vijfde set drie matchpoints, maar bij 14-11 serveert Edson Felicissimo namens de Groningers de bal buiten de lijnen. Voor vader en zoon Scholten en nog een plukje Zwolse supporters het signaal over de boarding te klimmen en het veld op te stormen. “Er ging toen zoveel door mij heen, dat is niet te beschrijven. Iedereen was door het dolle heen en ook bij ‘oma’ Jo Bröker liepen er dikke tranen over haar wangen”, stelt Edward Scholten, die het landskampioenschap viert met coach Rebad Strikwerda, de spelers en natuurlijk de rest van het groepje vaste supporters. “Ik ben nog nooit zo dronken geweest als op die avond”, beweert Damian, terwijl hij zijn vader een medaille tevoorschijn ziet toveren. “Dit is de officiële kampioensmedaille. Die stopte de vertegenwoordiger van de Nevobo toen in mijn broekzak.”

© Hans Smit - Zwolleinbeeld.nl

Medaille
Voor Edward Scholten heeft de medaille een onschatbare waarde. Misschien staat de medaille wel symbool voor zijn onvoorwaardelijke steun aan het Zwolse volleybal. “Ik was er in de WRZV-hallen al bij toen Kuipers Zwolle in 1990 haar eerste eredivisiewedstrijd speelde. Meer dan 25 jaar heb ik het hele land doorgereisd. We zijn met een busje naar Kroatië gereden. Het bleek voor een wedstrijd van slechts driekwartier. Wij leefden voor de volleybal. Zelfs als één van mijn ouders jarig was, dan ging ik eerst naar de wedstrijd. Ik draaide op het werk extra nachtdiensten, om maar niets te hoeven missen.”

Landstede Volleybal prolongeert in zowel 2014 als 2015 haar landstitel en slaat meerdere prijzen bij elkaar. Maar dan meldt Landstede in december 2015 plots dat het zich terugtrekt als partner van de Zwolse volleybaltrots. Die klap komt keihard binnen bij de familie Scholten. De volleyballers Thijs van Noorden en Jelle Hilarius pakken de handschoen op en houden de eredivisieploeg onder de noemer Coníche Topvolleybal Zwolle in leven. Vader en zoon Scholten waarderen het initiatief van het duo en blijven de thuis- en uitwedstrijden bezoeken. “Het eerste jaar was nog leuk, maar je kunt geen topsport bedrijven met een zelfsturend team. Dat werkt gewoon niet”, aldus Edward en Damian.

© Hans Smit - Zwolleinbeeld.nl

De vonk tussen Coníche Topvolleybal Zwolle en de twee fanatieke Zwolse volleybalsupporters slaat niet over. Een akkefietje leidt zelfs tot een definitieve breuk. “Ik denk dat ik afgelopen seizoen drie keer naar een wedstrijd ben geweest en in totaal nog geen vier sets heb gezien. De degradatie deed mij niets”, vertelt Edward Scholten, die inmiddels geen contact meer heeft met de andere vaste supporters van weleer. “Ook die groep van een mannetje of twaalf is uit elkaar gevallen. Begin januari waren wij voor het laatst allemaal samen. Dat was tijdens de crematie van ‘oma’ Jo.” Het is het einde van een tijdperk. Tegen wil en dank, want de weemoed is gigantisch groot.

In de rubriek ‘Terug naar…’ behandelt Sportief Zwolle historische en/of opmerkelijke Zwolse sportmomenten. Ook een idee voor deze rubriek? Stuur dan een mail naar de redactie!

Landstede Volleybal, Volleybal, Landstede Sportcentrum, Terug naar

Deel deze pagina:

Gerelateerd nieuws