De Vries nadert afscheid: ‘Trots op reacties’

| 18-05-2018

Het is een beetje overdreven om te stellen dat Lodewijk de Vries niet meer over straat kan, maar de 37-jarige voetballer wordt met regelmaat gegroet door totaal onbekenden. Hoe dat komt? Door zijn goals, heel veel goals. Maar die productie daalt binnenkort naar het nulpunt, want het fenomeen op de amateurvelden is bezig aan zijn laatste wedstrijden als voetballer.

© Hans Smit - Zwolleinbeeld.nl

Het is zaterdag 3 juni 2017 als Zwolsche Boys op eigen terrein gaat proberen promotie naar de derde klasse te bewerkstelligen. De vierdeklasser speelt tegen PW 1885 en kwam in de eerste wedstrijd niet verder dan een 1-1 gelijkspel. In Zwolle dreigt er, bij een 2-2 stand, een verlenging, maar dan is daar ineens Lodewijk de Vries. Drie minuten in blessuretijd kan hij alleen op de keeper af, krult de bal om de goalie heen en brengt zijn ploeg daarmee promotie. Weer een hoogtepunt, weer een heldenstatus, zijn zoveelste. “Dat was misschien wel het grootste hoogtepunt”, zegt de hoofdpersoon na lang nadenken. “Op zo’n moment, zo’n goal, dat was echt heel mooi. Sowieso een mooie club he, Zwolsche Boys. Altijd gezellig.”

Zo praat De Vries eigenlijk over alle clubs waarvoor hij in achttien jaar seniorenvoetbal actief was. Er valt geen onvertogen woord, negatief is de spits over vrijwel niemand. ESC uit Elburg? Prima club, leuke mensen. VVOG? Mooie tijd, met wedstrijden tegen grootheden als Spakenburg, IJsselmeervogels en Urk. Zo kunnen we nog wel even doorgaan, want er komt geen einde aan de lofzang. Ook Alcides, HSA/Falabella, SV Zwolle en Dieze West kunnen op positieve woorden rekenen. “Ik weet nog dat we bij VVOG een keer in de rust met 0-2 achter stonden. De trainer, Jan Schulting, ging uit zijn dak en tien minuten na rust stonden we met 3-2 voor. Ik maakte ze alle drie… Dat soort dingen vergeet je nooit meer”, glundert de Zwollenaar.

Dikke plakboeken
Door het voetballen maakte hij herinneringen voor het leven, sloot vriendschappen voor het leven. Midden in het interview besluit hij een aantal dikke plakboeken tevoorschijn te halen, waarin werkelijk alles terug te vinden is. Zijn eerste wedstrijd bij de jeugd van ZAC, zijn wedstrijden voor Zwolsche Boys op De Vrolijkheid, alles staat erin. Het is indrukwekkend. Uiteraard mogen teamfoto’s niet ontbreken, onder andere van zijn eerste seizoen in Elburg. De allemansvriend somt zo een aantal namen op. “Trainer Marcel Lötters en Zwollenaren Sillie Dilürü en Rieks Bosman. Als ik nu bij Elburg kom, vraagt iedereen hoe het gaat en tonen ze belangstelling. Dat zegt wel wat, denk ik. Als je respect hebt, krijg je dat ook terug. Die reacties krijg ik overal en daar ben ik trots op.”

© Hans Smit - Zwolleinbeeld.nl

Naast zijn prestaties in het amateurvoetbal, was er ook nog een stap naar de profs van PEC Zwolle. Er prijkt een foto in zijn album, waarop onder andere mannen als Diederik Boer en Gerard Nijkamp te zien zijn. En 'Loki' dus. Acht keer zat hij op de bank bij het eerste elftal, tot een debuut kwam het echter nooit. “Ik heb nog wel een periodetitel meegemaakt, uit bij Helmond Sport. Leuke dingen. Het is jammer dat ik het nooit heb gered, maar dat had ook met geld te maken. Als ik destijds in zou vallen, moest PEC een vergoeding betalen aan de clubs waar ik al had gespeeld. Het had anders kunnen lopen. Op dit moment doe ik nog wel vaak mee met oud-PEC.”

International
Wat weinig mensen weten, is dat De Vries zichzelf international mag noemen. Als VVOG’er werd hij in 2002 opgeroepen voor het Nederlands amateurelftal, waarmee hij onder andere een wedstrijd speelde in en tegen Engeland. Het shirtje heeft hij nog. “Dat waren de beste amateurvoetballers van Nederland en uiteindelijk heb ik vijf interlands gespeeld. Uit naar Engeland, het stadion was uitverkocht, dat was een mooie ervaring. Gescoord heb ik alleen niet, volgens mij”, lacht De Vries, terwijl hij nog maar eens bladert door een boek vol met fragmenten uit zijn rijke voetballeven. Alles hield hij bij.

Dik 280 competitiegoals staan er achter zijn naam, met bekerwedstrijden en nacompetitie gaat het over de driehonderd. Nooit een blessure, vrijwel altijd geliefd en mede daardoor kreeg hij slechts één rode kaart. Nog onterecht ook. “Een medespeler schold de scheidsrechter uit en ik stond er toevallig naast. Kreeg ik die rode kaart, terwijl ik niets deed, haha.” Al met al is het meer dan bewonderenswaardig. Nog twee wedstrijden en het is gedaan, aan al het goede komt een eind. De Vries heeft er vrede mee. “Ik sta nu nog in de basis, doe het nog goed, maar op de maandagen is het net alsof ik door een trein ben overreden. Daarom is dit een goed moment. Het is mooi geweest.”

Lodewijk de Vries hield keurig bij waar hij speelde en hoe vaak hij scoorde.
Lodewijk de Vries werd vijf keer opgeroepen voor het Nederlands amateurelftal.
Voetbal, Zwolsche Boys

Deel deze pagina:

Gerelateerd nieuws