Oudejaarscolumn: ‘Wijn en géén azijn!’

| 31-12-2016

Vorige week was het alweer tien jaar geleden dat de première van de film ‘Zwolse Strijd, 50 jaar betaald voetbal in Zwolle’ plaatsvond in een volle Buitensociëteit in Zwolle. Een documentaire die ik met Michiel van de Peppel, en hulp van veel anderen, samenstelde.

Tijdens de Kerstdagen bekeek ik de DVD nog eens. Veel nostalgische wedstrijdbeelden met de in 1985 in brand gestoken oude hoofdtribune op Het Gemeentelijk Sportpark en het wat kneuterige maar best sfeervolle Oosterenkstadion vaak als decor. Aan het woord komen onder meer Piet Schrijvers, Gaston Sporre, Gerald van den Belt en ‘local heroes’ van weleer zoals Folly van Dam, Rein van Veen, René IJzerman en Gait Rigter. De inbreng van voetballers met onversneden Zwolse ‘roots’ is jammer genoeg allang passé. Wat mij bij het zien van de documentaire vooral opviel was het grote contrast met 2016. Sinds de première van de film in 2006 heeft de club in alle opzichten een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Sportief gezien is er echter nu eventjes een pas op de plaats.

In de doorsnee Zwollenaar schuilt ook vaak een criticaster. Vergelijk het afgelopen sportjaar met een oliebollentest en ik durf te wedden dat voor de azijnpissers het eindcijfer niet boven de vijf komt. Flauw, weinig smaak en vooral te weinig krenten. Michel Mulder en Lotte van Beek komen niet meer op hun oude niveau. Landstede Basketbal zal nooit de landstitel pakken, ondanks een mooie finaleplek. PEC Zwolle Vrouwen heeft weinig te zoeken in de eredivisie. Het topvolleybal is in Zwolle op sterven na dood en ‘onze’ gouden en zilveren Anna van der Breggen liet zich nota bene huldigen in haar geboorteplaats Hasselt, waardoor het Grote Kerkplein leeg bleef. Ik weet het, ik chargeer, maar toch?

Een echte afknapper is natuurlijk wel de plek in de onderste regionen van de eredivisie, waarmee PEC Zwolle na de ontluisterende 3-0 nederlaag tegen Heracles 2016 afsloot. Daarbij kan ‘onze trots’ het opnieuw binnenhalen van de ‘dennenappel’ vergeten na het bekerverlies tegen FC Utrecht. Aan zure en kritische reacties geen gebrek. Met trainer Ron Jans in de hoofdrol als kop van jut. Het kan snel omslaan. Vorig jaar nog werd er hier en daar een traantje weggepinkt toen het spandoek van vader Dries en zoon Ron werd ontrold. Nu is hij te sociaal, lacht te vaak en te veel en moet er iemand komen die boven de groep staat. Maar wie dan wel, vraag ik mij af. De extraverte als een schlagerzanger ogende NEC-trainer Peter Hyballa soms? Of Erik ten Hag? Zijn kwaliteiten zijn onomstreden, maar hij heeft bepaald niet de lach aan zijn kont hangen. En ik zie ik hem op maandagmorgen zo maar geen praatje maken langs het veld met de hondstrouwe groep PEC-watchers. Ook weerklinkt de roep om de terugkeer van Art Langeler. Hij heeft een prachtig CV opgebouwd bij PEC. Is het dan wel verstandig om hem opnieuw weer binnen te halen?

© Hans Smit - Zwolleinbeeld.nl

Volgende week tijdens het trainingskamp in Spanje gaan club en trainer om de tafel. Ik hoop dat Ron Jans blijft. Waarom? Omdat zijn kunstje volgens mij nog niet is uitgewerkt. Hij heeft jarenlang van een dubbeltje een kwartje gemaakt in een organisatie waar de centen nooit voor het oprapen lagen. Maar je hoeft ook weer geen voetbalprofessor te zijn om te constateren dat het dit seizoen vaak voor geen meter loopt en dat het rendement van de ‘aanwinsten’ tot nu toe ondermaats is. De technische staf onder leiding van Ron Jans is daarvoor verantwoordelijk. De hoofdtrainer blijft desondanks zichzelf. Open, eerlijk en transparant. Maar wat ooit misschien zijn handelsmerk was, lijkt nu zijn achilleshiel.

Ondanks de huidige voetbalmisère blijft bij mij toch het positieve gevoel bij een terugblik op 2016 hangen. Want in Zwolle komen altijd sporttalenten bovendrijven. Er waren in 2016 toch ook weer genoeg sportieve ‘highlights’ op te tekenen. Lees het twaalfdelige jaaroverzicht van Sportief Zwolle er maar eens op na. Waar klagen we dus over? Het jaar is bijna voorbij. Een mooi moment om het jaar met een vrolijk gemoed af te sluiten en met een optimistisch gevoel alvast te proosten op 2017. En wijn smaakt zoveel beter dan azijn. Ik wens iedereen een mooi en vooral gezond 2017 toe!

Harry Bouwhuis
Sportjournalist bij De Stentor en De Swollenaer

Columns, Harry Bouwhuis


Deel deze pagina:

Gerelateerd nieuws