RSS

Nieuws van woensdag 25 oktober 2017

Gepubliceerd op woensdag 25 oktober 2017 om 22:34

“De kracht, de vechtlust en de focus tot het eind, dat is goed. Daar kun je het verschil mee maken.” Het is de conclusie van Regio Zwolle Volleybal-coach Wilfried Groothuis, die zijn ploeg woensdagavond maar net aan ziet winnen van Coolen-Alterno. In eerste instantie lijken de Zwolse dames op te gaan voor drie punten, maar uiteindelijk krijgen zij zelfs twee matchpoints tegen: 3-2 (25-13, 26-24, 20-25, 21-25 en 16-14).

Regio Zwolle Volleybal kende afgelopen weekend al een pittige uitwedstrijd bij Peelpush en moest ook woensdag weer aan de bak. Daar leek het in eerste instantie echter niet op, want de thuisploeg was Coolen-Alterno in de eerste set duidelijk de baas. De gasten beleefden een moeizaam begin en maakten slechts dertien punten. “We maakten een goede start, waarbij we Alterno tactisch in de tang hadden. Dat was een enorm goede fase”, zegt Groothuis, die het in de tweede set al wat lastiger zag worden. Regio Zwolle Volleybal won de set nog wel, maar het verschil was minimaal: 26-24. “Dat kwam door hard werken, daardoor slepen we het er toch nog uit.”

De wedstrijd leek zodoende langzaamaan te kantelen en die ontwikkeling zette zich door in de derde set. Zwolle had geen antwoord op een sterke serviceserie van de opponent, waardoor de derde set met 20-25 verloren ging. “Het ging eigenlijk om één iemand die sterk serveerde. Daardoor werden wij passend slordiger en kwamen we minder in onze acties. Alterno ging juist beter passen en daardoor verloren we ook nog eens de vierde set”, vertelt Groothuis. In de vijfde set kroop Regio Zwolle vervolgens door het oog van de naald. Op 12-14 kreeg Alterno twee matchpoints, maar die werden vakkundig weggeslagen door Siska Hoekstra. Zij serveerde vier keer uitermate goed en haalde daarmee hoogstpersoonlijk toch de zege binnen: 16-14.

Coach Groothuis haalde opgelucht adem, maar was wel trots op hetgeen hij op de vloer zag gebeuren. “Wederom zwaarbevochten, maar ik ben er trots op dat het goed is gekomen en dat we op 14-12 nog in de wedstrijd bleven. We zijn nog altijd ongeslagen en tien punten uit vier wedstrijden is ook mooi. Natuurlijk is er nog een hoop werk te doen, maar ik ben blij met de mentale kracht die we tonen.”

Gepubliceerd op woensdag 25 oktober 2017 om 22:01

Coniche Topvolleybal Zwolle heeft woensdagavond de uitwedstrijd bij Zaanstad met 3-0 verloren. De Zwollenaren kwamen in alle drie de sets tot om en nabij de twintig punten, maar moesten toch iedere keer het hoofd buigen voor de thuisploeg. Door 28-26, 25-23 en 25-18 keerde Topvolleybal Zwolle zonder punten terug naar huis. “Ik vind dat Zaanstad op recht heel goed heeft gespeeld”, concludeert speler Jonas Mulder.

De eerste set kon beide kanten op vallen. Topvolleybal Zwolle speelde niet groots, maar bleef toch lang in het spoor van Zaanstad. Op 16-19 leken de Zwollenaren zelfs in aanmerking te komen voor setwinst, maar in de slotfase ging het alsnog mis. Op 25-24 kreeg Zaanstad een setpoint en op 27-26 werd het pleit beslecht: 1-0. De tweede set ging ook gelijk op, maar het lukte Zwolle niet om het verschil te maken. Een 17-20 tussenstand werd 23-22 voor Zaanstad en uiteindelijk ging de set met 25-23 naar de thuisploeg. In de derde set lukte het Zwolle niet meer om de rug te rechten en zodoende ging ook de laatste set verloren: 25-18 en 3-0.

Speler/trainer Thijs van Noorden baalde van de nederlaag. “Het was teleurstellend, want het was niet nodig. Er valt niets af te dingen op de prestatie van Zaanstad, want die hebben het goed gespeeld. Elke bal die boven het net komt, slaan ze er gewoon in en daar krijg je op een gegeven moment energie van. Als wij die ruimte laten door te weinig servedruk te geven en te weinig met diezelfde overtuiging te spelen, dan krijg je het heel zwaar. Weer een leerzame wedstrijd, maar wel zuur dat we hier geen punten konden pakken.”

Gepubliceerd op woensdag 25 oktober 2017 om 13:47

Franko House kijkt zeer tevreden terug op zijn eerste periode in Zwolle. Op vrijdag 25 augustus zette hij zijn eerste stappen in het Landstede Sportcentrum en exact twee maanden later voelt hij zich er al helemaal thuis. Landstede Basketbal heeft met de 23-jarige forward een jonge oerkracht in huis gehaald. Deze spierbundel biedt gepassioneerde strijd. Na afloop van een wedstrijd druipt het zweet van zijn lijf. Dat is logisch: je geeft immers alles en meer.

Na zijn studie wilde Franko House samen met zijn vrouw Morgan en zoon Carter graag naar het buitenland. Via via kwam hij in contact met de Zwolse ploeg. Hij kon Landstede Basketbal koppelen aan onder meer Joe Burton. Gesprekken met coach Herman van den Belt bespoedigden het ondertekenen van het contract. “Ik wil me comfortabel voelen. Dat gevoel kwam direct bij de gesprekken. Nederland bevalt ons ook goed. De mensen zijn vriendelijk en willen ons graag helpen. De taal begrijpen we niet en bij het krijgen van spullen voor onze zoon vertalen voorbijgangers en helpen jongeren.”

De VS zijn in velerlei opzichten onvergelijkbaar met ons kikkerlandje. Wat voor ons zo normaal is, is voor de familie House een openbaring. “Ik ben voor het eerst van mijn leven met de trein geweest. Naar Amsterdam, ja. In de VS vlieg je van stad naar stad. Fietsen bevalt mij uitstekend. Je hebt hier fietspaden! In New York en Chicago heb je die, maar verder…” Op basketbalgebied is zoon Carter onbewust medeverantwoordelijk voor het rugnummerbeleid van de Zwollenaren. Tot dusverre kregen Zwolse spelers nummers van vier toe en met zestien, maar dat patroon is dit seizoen doorbroken. Zo speelt Noah Dahlman met het voor hem zeer belangrijke nummer 42 en is aan Franko House nummer 20 toebedeeld. “Onze zoon is geboren op 20 juni. Dat maakt het een speciaal getal en ik ben blij ermee te mogen spelen.”

Passend in het Zwolse patroon is het feit dat House een ware allround-speler is. “Ik kan op verschillende posities spelen en energie toevoegen daar waar behoefte aan is. Zo ben ik niet egoïstisch en met mijn gepassioneerde fysieke spel kan ik het verschil maken.” Wel is House nog op zoek naar de grenzen van het fysieke. Het is wennen aan de nieuwe manier van fluiten in Europa. “In de VS is fysiek minder toegestaan. Nu ben ik op zoek naar de grenzen van acceptatie hier. Kennelijk heb ik die grenzen al gevonden en moet ik een klein stapje terug. Als je tegen persoonlijke fouten aanloopt, gaat dat ten koste van je aanvallende en verdedigende spel. Nu ik de grenzen ken, kan ik me nog verdienstelijker maken.”

Over het niveau van de Dutch Basketball League is House zeer te spreken. “Het is een competitie waar veel talent in rondloopt. Dat zie ik zeker bij ons team. We gaan kijken waar we dit seizoen toe in staat zijn.”