Het zal je maar gebeuren, krijg je van Stichting Sportief Zwolle een mail met de volgende vraag: Brutaal gezegd! We zijn op zoek naar een sportieve columnist! Zou je daar iets in zien? Over een dergelijk vraag denk je eerst even na. Je gaat bij jezelf te rade. Sportief ben ik wel. Met durf dingen zeggen lukt mij ook wel. De vraag borrelt omhoog: zal ik dit dan onder mijn eigen naam doen of onder een fictieve naam? Bijvoorbeeld: ‘Onze Fiona’.

Harry Bartelds.

Eerst maar eens wat over mijn sportieve kant. Vorige week tijdens een stamppotbuffet werd nog maar weer eens duidelijk gemaakt dat ik sportief ben en lef heb. De Unicef Stadshagen Run had na het succes van de vierde Stadshagen Run een heus stamppotbuffet geregeld voor de mensen van de organisatie. Tijdens dit stamppotbuffet namen Eric Lieben, voorzitter van het eerste uur, en PR-medewerker Freda Gaasbeek afscheid van de organisatie van de Stadshagen Run. Stella Berkhout had in een tekening het ontstaan en de ontwikkeling van de Stadshagen Run uitgebeeld. In het midden had ze iemand getekend met krullen. Ik herkende er wel iets in van mijzelf. Er boven stond dat de persoon een dromer is. Ook daar herkende ik wel iets in.

Op een ander vel papier mochten we iets zetten over onze dromen met betrekking tot de toekomst van de Unicef Stadshagen Run. Ik noem het maar de verbindende droom. Ik geloof steeds meer en meer in de kracht van de verbindende droom. Droom professor Viktor Spoormaker heeft mij eens in een lezing uitgelegd hoe dat werkt. Nu ik weet hoe dat werkt maak ik daar dankbaar gebruik van!

In één van de gesprekken die ik in de beginfase had met Eric Lieben, vroeg ik hem: ‘hoe lang wil jij de rol van voorzitter vervullen?’ Hij zei toen: ‘Drie of vier jaar. En jij, hoe lang denk jij er mee door te gaan?’ Ik zei toen: ‘Ik blijf tot mijn zeventigste er mee doorgaan. Dat kan ieder jaar in een andere rol zijn, dat maakt mij verder niet zo heel veel uit. Als die Stadshagen Run maar ieder jaar weer terugkomt.’ Op het flap papier waar wij onze dromen over de toekomst van de Stadshagen Run mochten weergeven schreef ik daarom op: Afscheid Harry 2034 (weekendje Parijs en ontbijt op bed).

Het was november 2006 dat één van mijn broers (muzikant van beroep) mij een boek te leen gaf. De weg van de minste weerstand van Robert Fritz. Het gaat over de kunst van het creëren. Nadat ik het boek gelezen had stelde ik mijzelf de vraag: wat wil ik creëren? Ik schreef toen op in een schrift: een Stadshagen Run die ieder jaar weer terug komt. Dat dit lijkt te lukken heb ik volledig te danken aan de geweldige steun van Stichting Loopsport Zwolle.

Sportief ben ik wel. Durf heb ik ook wel. Ik zal in de toekomst vaker een column schrijven. Niet onder de naam ‘Onze Fiona’. Waarom niet onder die naam? Ik denk dat u als lezer zich dan vooral zult gaan afvragen: wie is dat dan toch die ‘Onze Fiona’? Dat is voor u als lezer een vraag en voor mij een weet! Dat blijft ook zo. Of ik een sportieve columnist ben? Dat zal nog moeten blijken. Ik heb er wel altijd van gedroomd, als columnist wat te gaan doen. Prachtig toch, de werking van de verbindende droom!

Harry Bartelds
Initiatiefnemer Stadshagen Run