Sportief Zwolle plaatst iedere woensdag de ‘4lijf-tip’. Het gaat om tips van Michèle van Reijsen. Zij is eigenares van de kleinschalige bewegingsstudio 4lijf aan de Voorstraat 33 in het centrum van Zwolle. Daarnaast houdt Michèle zich bezig met haar eigen programma ‘kind en overgewicht’. Onder de noemer ‘IKdoedurfkan!’ brengt zij kinderen naar een gezond gewicht. Hier volgt alweer de 60ste 4lijf-tip:

Michèle van Reijsen. © Marieke van den Berg Fotografie

Onze jeugd wordt te dik en de dikkerdjes worden steeds dikker. Deze boodschap horen we al ruim tien jaar en sinds die tijd zijn ook diverse campagnes gestart om het tij te keren. Op 6 december 2002 startte de Nederlandse Vereniging van Diëtisten de campagne ‘Terug naar de gezonde basis’ en heel veel campagnes volgden. Op 23 december 2004 de campagne van Sire met ‘Zeg vaker nee tegen je kind’, in 2005 werd het Convenant Overgewicht opgericht welke later overging in het Convenant Gezond Gewicht, op 7 maart 2007 werd het boek ‘Kind en Overgewicht’ uitgegeven, in 2008 werd de campagne ‘Het nieuwe eten’ van het Voedingscentrum gelanceerd en op 3 november 2010 was de landelijke kick-off van JOGG (Jongeren op Gezond Gewicht). Om er maar eens een paar te noemen en ondanks al deze acties, boeken, campagnes en dergelijke, neemt overgewicht bij jongeren alleen maar toe.

Op dit moment heeft 1 op de 8 kinderen overgewicht en het treurige is dat ieder kind dat te dik is, ook op latere leeftijd te zwaar zal zijn. Overgewicht leidt jaarlijks tot circa 40.000 nieuwe gevallen van ouderdomsdiabetes, hart- en vaatziekten en kanker en de levensverwachting is als gevolg van overgewicht met 0,8 procent gedaald. De kosten van gezondheidszorg als gevolg van overgewicht worden geschat op 0,5 miljard euro en de indirecte kosten, zoals ziekteverzuim en maatschappelijke kosten, op 2 miljard euro. Dat zijn beste cijfers… Maar wie is er nou verantwoordelijk voor de oplossing van dit probleem? Al snel wordt er met het vingertje naar ouders gewezen en uiteraard zijn ouders primair verantwoordelijk voor het eet- en bewegingspatroon van hun kroost, maar is het ook niet een maatschappelijk probleem? Iets wat ons allemaal aangaat?

Ouders zijn verantwoordelijk voor het gewicht van hun kinderen, zij hebben een voorbeeldfunctie en zouden zich daar ook bewust van moeten zijn. Kinderen vertonen papegaaiengedrag, doen alles na wat ouders doen. Sla jij regelmatig je ontbijt over, reken maar dat je kind ook zonder ontbijt de deur uit gaat. Doe jij niet aan sport, heb je een hekel aan fietsen of wandelen en kijk je graag tv… dan zal je kind ook inactief zijn. Dus goed (voor)doen, doet goed volgen. Sommige ouders vinden het moeilijk om nee te zeggen, vooral op momenten dat ze moe zijn, het druk hebben of als het gezellig is. De verleiding of het gemak om ja tegen je kind te zeggen is op zulke momenten groot.

Tel daar bij op dat ouders veel, zo niet alles voor hun kroost overhebben, niet willen dat hun kind iets tekort komt en vanuit liefde voor hun kind ja zeggen en hun kind verwennen. En zo wordt er dus vaak ja gezegd tegen snoepen, snacken, tv kijken, computeren, fastfood en noem maar op. Als je 10-jarige dochter thuis zou komen met de boodschap: ‘Mam, pap, ik ga straks met vrienden een joint roken’, zegt niet één ouder ja. Waarom doen we dat wel bij ongezonde voeding?

Iedereen weet dat overgewicht het gevolg is van te veel en ongezond eten en weinig beweging. De media, het bedrijfsleven, de overheid, de school, de clubjes, de ouders…. Maar gezonder eten en meer bewegen is niet zo makkelijk als je ziet aan hoeveel verleidingen kinderen blootstaan. Op elke hoek van de straat is een snackbar, pizzeria of hamburgertent en de bezorgservices van de shoarma kebab’s draaien overuren. Overal zie je reclame voor voedingsmiddelen en de schappen in de supermarkt barsten uit hun voegen met voeding die door toevoegingen geen echte voeding meer te noemen is.

En je bent als kind van deze tijd wel heel erg old-school als je geen tv of computer op je kamer hebt en een mobiel móet je hebben want hoe kun je anders in contact blijven met je ouders, vrienden en familie. Sportclubjes denken dat een traktatie alleen leuk is als het iets eetbaars is en scholen hebben op papier een goed uitgewerkt traktatiebeleid waar vervolgens geen mens zich aan houdt. Bij vriendinnetjes thuis wordt elke dag frisdrank gedronken en puilt de voorraadkast uit met snoep, koek en chips waar zij ongelimiteerd van mag pakken, dus is dat de norm waar kinderen zich aan spiegelen. Kinderen met overgewicht zijn niet alleen het probleem van ouders, maar zeker ook een maatschappelijk probleem. Zullen we er nu eindelijk iets aan doen?

Michèle van Reijsen