Nieuws

Lach is terug bij Rick Dekker: ‘Heerlijk dit’
Gepubliceerd op vrijdag 14 juli 2017 om 09:17

Het knettert donderdagochtend op het hoofdveld van voetbalvereniging Wissel. PEC Zwolle houdt daar traditiegetrouw haar trainingskamp en de selectie is deze ochtend zo fanatiek als maar zijn kan. Het levert in een partijspel soms boze gezichten op, vooral als Bram van Polen zich een paar keer laat gaan. Bij één speler ga je hoe dan ook geen boos gezicht ontdekken: Rick Dekker. De middenvelder is op de weg terug.

Het is eind augustus van 2016, op een zondag, als het voor Rick Dekker helemaal misgaat. De middenvelder is bezig een vaste waarde bij PEC te worden, als het noodlot plotseling toeslaat. Dekker gaat door zijn knie en enkele dagen later blijkt dat zijn voorste kruisband is afgescheurd. Het nieuws slaat in als een bom, de bal is voorlopig verboden terrein voor Dekker. “Dan stort je wereld in, je weet gewoon niet wat er is gebeurd. Er volgt een zware operatie en daarna negen maanden revalideren. Dat is in het begin heel erg zwaar”, vertelt de middenvelder, die besloot om voor zijn revalidatie terug naar Rotterdam te gaan. Daar trok hij weer in bij zijn ouders, om zo optimaal te kunnen presteren.

Dekker werkte hard om zo fit mogelijk terug te keren in Zwolle. Hij zat bij fysiotherapeuten, ging vijf dagen per week naar de sportschool en was daardoor even geen voetballer. “Je mist de gezelligheid, het lachen met die gasten en het teamgevoel. Je zit in zo’n sportschool, bent op jezelf aangewezen en traint veel harder dan normaal. Uiteindelijk ga je wel naar buiten en doe je dingen met de bal, maar dat is ook maar met z’n drieën. Dat is echt anders”, zegt Dekker. Inmiddels is hij weer terug in Zwolle en doet hij zelfs al mee aan positiespelletjes. Als de groep daarna doorgaat met de reguliere training, haakt Dekker af. Maar daar maalt hij geen moment om. “Het is allang prachtig om hier weer te zijn, dit is echt heerlijk. Ik ben zo blij.”

Voor wat betreft zijn verdere herstel heeft hij zichzelf geen doel gesteld. Exacte verwachtingen spreekt hij niet uit, laat staan een datum. Fit worden, daar draait het om. “Het wordt nooit meer de knie die het was, maar het voelt nu goed. We doen dagelijks testen, om te kijken hoe het gaat. Aan de hand daarvan breiden we het misschien langzaam uit.” En dus blijft Dekker voorlopig nog wel even aan de zijlijn, maar dat neemt zijn glimlach niet weg. Hij is ook nog eens positief over de groep die er staat. “Volgens mij staan we er goed voor en vinden ook de nieuwelingen hun weg. Tot dusver gaat alles goed”, lacht Dekker nog maar eens.